Willem had een vriendin, Isabelle. Isabelle kwam drie jaar geleden iets verderop in de straat wonen en ze was de enige die hij in zijn voortuin tolereerde. Soms wandelde ze even mee naar binnen maar dat vond Willem te ver gaan. Vriendelijk doch dwingend dirigeerde hij haar weer naar buiten. Alles leuk en aardig maar samenwonen deed Willem alleen met ons.
Isabelle mist Willem. Sinds gisteren ligt ze bijna onafgebroken onder Willem zijn struik, naast de door de kinderen beschilderde tegel. Ik vertel mijn oudste zoon dat Willem altijd bij hem in zijn wiegje kroop, vlak nadat hij geboren was. Willem waakte over Lars. Nu wordt er bij Willem gewaakt. Vind ik een mooi idee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten